Aktualnie jesteś: Teatr ZAR

Zdaje się, że jestem już chyba na dobrej drodze…

Koncert Teatru ZAR z udziałem zaproszonych gości z okazji 15-lecia premiery Ewangelii dzieciństwa

27/10/2018 {sobota} 19:00
Brzezinka, leśna baza Instytutu Grotowskiego

Wstęp wolny, obowiązuje rezerwacja miejsc

Zdaje się, że jestem już chyba na dobrej drodze…
Fot. Karol Jarek

„Ten głos mieszka tu od dwóch tysięcy lat. Zdaje się, że jestem już chyba na dobrej drodze. A przecież w ostatecznym rozrachunku wciąż nie uznaję tego świata, nie przyjmuję go, choć wiem, że istnieje, mimo to nie przyjmuję go wcale”.
Uwertura

Koncert składa się z pieśni zebranych przez Teatr ZAR podczas wypraw do Gruzji, Bułgarii, Grecji, na Sycylię i Korsykę. W wielogłosowe pieśni korsykańskich konfraterni wpleciono bułgarskie, rumuńskie, islandzkie i czeczeńskie wątki muzyczne. Wybrzmią także pieśni liturgiczne z prawosławnej republiki mnichów Atos. Szczególnie ważnym elementem jest muzyka Swanów, zamieszkujących najwyższą część Kaukazu, którzy przechowali w swej tradycji pieśni pogrzebowe zar, sięgające początków naszej ery i stanowiące najstarszą formę wielogłosu w Gruzji – a może na świecie. Zar, od którego grupa wzięła swą nazwę, to esencja tego koncertu.

Prezentowane pieśni są rozszerzoną wersją partytury muzycznej ze spektakli: Uwertura, Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie oraz Anhelli. Wołanie, tworzących zrealizowany w latach 2003–2009 tryptyk Ewangelie dzieciństwa. Jest on kulminacją dziesięcioletnich poszukiwań Teatru ZAR, działającego od 1999 roku. Ewangelie dzieciństwa miały swoją premierę w 2009 roku w Barbican Centre w Londynie, następnie prezentowane były m.in. USA, Hiszpanii, Indiach, Rumunii i we Włoszech. W październiku 2010 roku tryptyk uhonorowany został Wrocławską Nagrodą Teatralną.

Teatr ZAR, kultywując etos pracy grupowej, realizuje projekty artystyczne przez długoletnie poszukiwania źródłowe, którym każdorazowo towarzyszy proces kształtowania nowego języka teatralnego, opartego na muzyce z rozmaitych tradycji. Międzynarodowy skład zespołu formował się w trakcie cyklicznych wypraw badawczych do Gruzji w latach 1999–2003. Podczas tych podróży grupa zebrała materiał muzyczny, którego esencją są wielowiekowe pieśni polifoniczne sięgające korzeniami początków naszej ery i stanowiące prawdopodobnie najstarszą formę wielogłosu. „Zar”, od którego grupa wzięła swą nazwę, to nazwa pieśni pogrzebowych wykonywanych przez Swanów zamieszkujących wysokie rejony Kaukazu w północno-zachodniej Gruzji. Praca zespołu wypływa z przekonania, że teatr, wbrew greckiemu thea – widzenie, nie powinien być wyłącznie oglądany, lecz przede wszystkim słuchany.

ZAR przynosi teatr sprzed podziału na gatunki i style, podejmując tematy, wydawałoby się, zarezerwowane we współczesnym świecie dla religii, działając w przekonaniu, które płynie z polskiej myśli romantycznej, że zadania sztuki są nie tylko komplementarne wobec religijnego poruszenia, lecz także potrafią zapełnić dynamiczną lukę między codziennością a transcendencją. Juliusz Osterwa, który jako jeden z nielicznych starał się zrealizować praktycznie te idee, i z którego myśli czerpał m.in. Jerzy Grotowski, zapisał w swoich notatkach zdanie o tym, że „Bóg stworzył teatr dla tych, którym nie wystarcza Kościół”.

Zrealizowany w latach 2003–2009 tryptyk Ewangelie dzieciństwa jest kulminacją trwających ponad dziesięć lat poszukiwań i rozwoju Teatru ZAR. Na tryptyk składają się trzy spektakle, grane także jako osobne części: Uwertura, Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie oraz Anhelli. Wołanie. Ewangelie dzieciństwa miały swoją premierę w Barbican Centre w Londynie, następnie były prezentowane w Los Angeles, we Wrocławiu, Florencji, w San Francisco, Chicago, Sybinie w Rumunii oraz w Legnicy, Szczecinie i Bydgoszczy. Poszczególne części tryptyku pokazywano w Atenach, Edynburgu, Madrycie, Belgradzie, Budapeszcie, Paryżu, Kairze, Seulu, Nowym Delhi i Bostonie. W 2009 roku tryptyk zajął pierwsze miejsce w rankingu „Los Angeles Times” w kategorii na najlepszy nowy teatr muzyczny. W październiku 2010 roku tryptyk uhonorowany został Wrocławską Nagrodą Teatralną. Druga część, Cesarskie cięcie, prezentowana podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w sierpniu 2012 roku zdobyła prestiżowe nagrody: Total Theatre w kategorii teatr fizyczny oraz Herald Angel.

Od 2011 roku zespół pracuje nad projektem „Armine, Sister”, poświęconym tragicznej historii narodu ormiańskiego. Spektakl o tym samym tytule miał premierę 28 listopada 2013 roku w Studiu Na Grobli Instytutu Grotowskiego. Od tamtej pory przedstawienie prezentowane było we Wrocławiu, Warszawie, Londynie, Oslo, Rzymie, Paryżu, Szczecinie, podczas Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego w Sybinie w Rumunii, we Florencji i w San Francisco.

Najnowszym spektaklem Teatru ZAR są Medee. O przekraczaniu. Premiera odbyła się w październiku 2016 roku podczas Olimpiady Teatralnej.
Wiecej informacji: teatrzar.art.pl