Aktualnie jesteś: Konferencje

Tadeusz Kantor – inne spojrzenia

Otwarte seminarium dyskusyjne
W 20. rocznicę śmierci Artysty

6/12/2010 {poniedziałek}
Sala Teatru Laboratorium, Rynek-Ratusz 27

Otwarte seminaria dyskusyjne z cyklu „Inne spojrzenia” starają się wypracować nową formę dla spotkania badaczy i teoretyków szeroko rozumianych dziedzin performatywnych, wychodzącą poza ramy zwykłej konferencji.

Tym razem Instytut proponuje „inne spojrzenia” na dzieło życia Tadeusza Kantora. Już sama idea rozmowy o Kantorze w przestrzeni Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego jest faktem znamiennym, biorąc pod uwagę mało przyjazne relacje obu twórców. Warto dziś wyjść ponad ten konflikt, bo być może „punkty przecięcia” w dziele ich życia są dziś najbardziej inspirujące.

Pragniemy stworzyć w czasie seminarium twórczą przestrzeń, oddając głos przede wszystkim młodym badaczom, których pokolenie prawie całkowicie rozminęło się z kantorowskim. Jednak siła przyciągania dzieła założyciela Cricot 2 sprawia, że również to pokolenie badaczy włączyło je w obręb swojego doświadczenia. I choć twórczość Kantora doczekała się utrwalonej narracji na swój temat, na „marginesach” akademii wciąż podejmowane są próby znalezienia języka, który na miarę trudu Kantora mógłby ująć fenomen związany z działalnością założyciela Cricot 2. Wrocławskie seminarium ma stać się refleksem tego procesu, przestrzenią konfrontacji nowych perspektyw interpretacyjnych twórczości Kantora, jak i otwartym „spotkaniem w rozmowie”. To wszystko, mamy nadzieję, otworzy nowe drogi narracji wokół dzieła autora Wielopola, Wielopola.
Marta Kufel

Program

Panel „Ciało/obraz”

Anna Królica (Uniwersytet Jagielloński): Od Teatru Śmierci do teatru tańca. Próba wpisania twórczości Kantora w przestrzeń współczesnego tańca

Panel „Powtórzona materia”

Paulina Popek (Uniwersytet Adama Mickiewicza): Tadeusz Kantor/Piotr Uklański. The Year We Made Contact

Karolina Charewicz (Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej): Étant donnés: 1. Zewnętrzne / 2. Wewnętrzne. O „niemożności uobecnienia” według Kantora – Lacanem

Panel „Powtórzona obecność” cz.1

Marta Kufel (Uniwersytet Jagielloński): Od podwojonej obecności do samoobjawienia

Łucja Iwanczewska (Uniwersytet Jagielloński): Jestem swoim przedmiotem – rzeczy w Kantorze, Kantor w rzeczach

Ewelina Godlewska (Uniwersytet Warszawski): Między realnością a iluzją. Podmiotowość w twórczości Tadeusza Kantora

Panel „Powtórzona obecność” cz.2

Marek Pieniążek (Uniwersytet Pedagogiczny): Ja realny pod niebem moich transcendencji. Poszerzanie „pokoików wyobraźni” Tadeusza Kantora

Rozmowa z aktorami Teatru Cricot 2: Ludmiłą Rybą i Andrzejem Wełmińskim, prowadzenie: Marta Kufel

Karolina Charewicz – absolwentka kulturoznawstwa i filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim. Doktorantka kulturoznawstwa Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich SWPS w Warszawie. Zajmuje się performatywnością obrazu i wizualności. Jej zainteresowania dotyczą m.in. filozofii współczesnej, psychoanalizy, etyki, pedagogiki krytycznej, edukacji performatywnej, sztuk wizualnych.

Łucja Iwanczewska – asystent w Katedrze Dramatu UJ. Absolwentka teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego i podyplomowych studiów z zakresu Gender w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ. W 2010 roku ukończyła studia doktoranckie i uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, ze specjalnością wiedza o teatrze. Autorka książek: Muszę się odrodzić. Inne spotkania z dramatami Stanisława Ignacego Witkiewicza (Księgarnia Akademicka, 2007), Samoprezentacje. Sade i Witkacy (Księgarnia Akademicka, 2010). Zajmuje się teatrem i dramatem XX wieku, głównie dramaturgią Stanisława Ignacego Witkiewicza, teatrem Jerzego Grotowskiego, Tadeusza Kantora. Zagadnienia te analizuje przy pomocy narzędzi wypracowanych na polu współczesnej filozofii krytycznej; hermeneutyki, antropologii kulturowej, krytyki psychoanalitycznej, performatyki – te dziedziny wyznaczają główne kierunki jej zainteresowań badawczych. W latach 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009, 2010/2011 prowadziła całoroczne autorskie warsztaty dramatologiczne w Katedrze Dramatu UJ, kolejno: „Ciało, nieświadomość i prawo – wokół twórczości Sade’a i Witkacego”, „Studia nad depresją – filozofia i literatura”, „Niesamowite i niewyrażalne w polskim dramacie i teatrze”, „Ciała, rzeczy, objawy – nierozstrzygalność a Zagłada”. W latach 2008/2009, 2009/2010, 2010/2011 prowadziła zajęcia „Gender w dramacie i teatrze” w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ, jak również wykłady i prelekcje w różnych ośrodkach naukowych. Od kilku lat współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie, gdzie prowadziła autorskie warsztaty Lacanowskie „Teatralna nieświadomość”, na zlecenie Instytutu zajmowała się także redakcją tomów pokonferencyjnych i książek wydawanych przez Instytut Teatralny. Uczestniczy w konferencjach naukowych na terenie całego kraju (Warszawa, Kraków, Wrocław), jak również sama zajmuje się organizacją paneli dyskusyjnych („Lacan a teatr”, 8 grudnia 2010 r., Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie), uczestniczy w projektach badawczych dotyczących dramatu i teatru.

Anna Królica – teatrolożka i rusycystka. Obecnie doktorantka Wydziału Polonistyki UJ, prezes Fundacji PERFORMA, współzałożycielka portalu www.nowytaniec.pl. Poza krytyką taneczną zajmuje się teorią i historią tańca, szczególnie w jego polskim i niemieckim kontekście. Publikowała w Teatrze, Kontekstach, Didaskaliach i Scenie. Aktualnie pracuje nad zagadnieniem pamięci i ciała w Teatrze Śmierci Tadeusza Kantora i Tanztheater Wuppertal Piny Bausch

Marta Kufel jest doktorantką Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego na specjalności teatrologicznej, autorka książki Błędne Betlejem Tadeusza Kantora (Kraków, 2013). W swoich badaniach nad polskim teatrem XX wieku, poszukując nowej formuły opisu doświadczenia po Zagładzie, podejmowała próby łączenia chrześcijańskiej nieortodoksyjnej teologii z wybranymi zjawiskami polskiego teatru oraz nowoczesnej filozofii. Aktualnie pracuje nad rozprawą nazywającą wspólność i różnicę Jerzego Grotowskiego i Tadeusza Kantora. Publikowała m.in. w „Didaskaliach”, „Kontekstach” i „Teatrze”. Żona i mama.

Marek Pieniążek doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Katedrze Dydaktyki Literatury i Języka Polskiego Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Pracował w krakowskiej Cricotece, a także jako dziennikarz i polonista szkolny. Autor książek Akt twórczy jako mimesis. „Dziś są moje urodziny” – ostatni spektakl Tadeusza Kantora (Kraków 2005), Szkolny teatr przemiany. Dramatyzacja działań twórczych w procesie wychowawczym (Kraków 2009). Wydał kilka tomików poetyckich (Zasypiam w twoich oczach (Kraków 1994), Sen nas owiewa (Kraków 1995), Dajcie mi ciszę (Kraków 1998). Opracował wznowienia przedwojennych powieści Jana Waśniewskiego (Ognie w pirytach, Warszawa 1935/Bolesław 2008; Po dniówce, Warszawa 1938/Bolesław 2009). Autor kilkunastu artykułów projektujących antropologiczno-performatywny model dydaktyki polonistycznej. Obecnie przygotowuje książkę o ponowoczesnych uwarunkowaniach polonistyki szkolnej (jej roboczy tytuł: Uczeń jako aktor kulturowy).

Paulina Popek – absolwentka komunikacji społecznej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, od 2008 uczestniczka studiów doktoranckich w Zakładzie Estetyki na Wydziale Nauk Społecznych UAM. Tematyka jej pracy doktorskiej jest związana ze zwrotem performatywnym oraz kategorią zmiany we współczesnej humanistyce, jako punktu przecięcia pomiędzy sferą publiczną a indywidualną wrażliwością. W swych badaniach rozważa zjawisko performatywności w sztuce publicznej i jej wpływ na rozwój podmiotu. Publikowała m.in. w Pretekstach, Homo Communicativus.

Ludmiła Ryba – w latach 1979–1992 tłumaczka i aktorka Teatru Cricot 2. Występowała w spektaklach Wielopole, Wielopole, Niech sczezną artyści, Maszyna miłości i śmierci, Nigdy już tu nie powrócę oraz Dziś są moje urodziny. Tłumaczka i asystentka Tadeusza Kantora podczas jego warsztatów teatralnych w Mediolanie (1986) i Awinionie (1990). Od wielu lat prowadzi indywidualnie, jak również we współpracy z aktorami zespołu Cricot 2, seminaria i warsztaty teatralne we Włoszech, Francji i USA. Od 1995 roku występuje głównie we Francji z zespołem Compagnie du Singulier. Poza teatrem, zajmuje się również przekładem literatury polskiej na język włoski

Andrzej Wełmiński – aktor Teatru Cricot 2, współpracował z Tadeuszem Kantorem, w latach 1973–1990 brał udział we wszystkich realizacjach i tournée Teatru Cricot 2. Absolwent wydziału grafiki krakowskiej ASP (dyplom u prof. Włodzimierza Kunza, 1977). Zajmuje się rysunkiem, malarstwem, fotografią, tworzy obiekty i instalacje. Brał udział w licznych wystawach w Polsce i za granicą. Po roku 1990 realizuje lub współrealizuje również własne projekty teatralne m.in.: Manjacy (1993), Ameryka czyli nie oglądaj się za siebie (1995), Demon ruchu (1996), Rzeźnia wg S. Mrożka (1997), Da liegt der Hund begraben – Germanias Halluzinationen (1997), Minęło, minęło, i tak przeminą wszystkie historie…(2007) Autor scenografii do spektaklu muzycznego De Dolende Ney (Amsterdam 1999) oraz teatralnej akcji plenerowej Hydromaschinen Prozession (Esslingen, 2005). Prowadzi wykłady i warsztaty dotyczące historii, teorii (filozofii) oraz praktyk scenicznych teatru Cricot 2.