Aktualnie jesteś: Konferencje

Pedagogika głosu

Konferencja w ramach seminarium praktycznego VoicEncounters

Program Giving Voice

18–21/04/2016 {poniedziałek–czwartek} 15:00–18:30
Aula Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, ul. Szewska 49
W językach polskim i angielskim (tłumaczenie symultaniczne kabinowe)

Wstęp wolny

Program

18/04/2016 {poniedziałek} 15:00–18:30
Wpływ odkryć naukowych na trening głosowy, w tym wpływ badań neuronaukowych i kognitywnych na śpiew i aktorstwo

15:00 Powitanie i otwarcie konferencji

15:15 Gość specjalny: Rhonda Blair (Southern Methodist University, USA): Paradygmaty 4E (ucieleśnienia, rozszerzenia, enakcji i osadzenia) i językoznawstwo kognitywne: kilka zastosowań dla aktora i jego głosu

16:00 Kawa

16:30 Tiina Syrjä (Uniwersytet w Tampere, Finlandia): Granie w obcym języku – głos na pograniczu języka i ciała

17:00 Kristin Linklater (Wielka Brytania): Naturalny głos, pokaz pracy, komentarz oraz dyskusja, w której wezmą udział Rhonda Blair, Tiina Syrjä, Ewa Głowacka-Fierek, Ditte Berkeley; prowadzenie Joan Mills

18:00 Dyskusja otwarta

19/04/2016 {wtorek} 15:00–18:30
Trening i praktyka głosu: rozwój i motywowanie młodego pokolenia

15:00 Joan Mills (CPR, Walia, Wielka Brytania): Dziedzictwo dźwięku („Giving Voice”) – przegląd 36 lat badań CPR nad głosem w sztukach performatywnych

15:30 John Hunter (Wielka Brytania): Strojenie człowieka-instrumentu: rola Techniki Alexandra w kształceniu w sztukach performatywnych

16:00 Kawa

16:30 Olga Szwajgier (Polska): Uwolnij swój głos

17:00 Jorge Parente (Portugalia/Francja): Jak odnalazłem swoje korzenie – moja tożsamość wokalna, dialog z Jarosławem Fretem

18:00 Dyskusja otwarta

20/04/2016 {środa} 15:00–18:30
Siła głosu: wydźwięk społeczny i polityczny, tożsamość i zespołowość

15:00 Frankie Armstrong (Wielka Brytania): Głosy z pogranicza – dlaczego głos to polityka, dialog z Joan Mills

15:30 Tran Quang Hai (Wietnam/Francja): Uwłasnowolnienie śpiewu alikwotowego – rozwój i ekspansja

16:00 Kawa

16:30 Tomasz Rodowicz (Teatr CHOREA, Polska): Brzmienie wspólne – głos grupy

17:00 Jenny Sealey (MBE) i Jude Mahon (Graeae Theatre Company, Wielka Brytania): Zaufanie i głos

18:00 Dyskusja otwarta

21 kwietnia {czwartek} 15:00–18:30
Poza tradycję: tradycyjne formy wokalne jako źródło umiejętności i inspiracji do eksperymentowania dla aktora

15:00 Caroline Bithell (Uniwersytet w Manchesterze, Wielka Brytania): Grać innego i odnaleźć siebie: wokalne podróże i transformacje

15:30 Fátima Miranda (Hiszpania): Eksperyment głosowy w praktyce scenicznej, dialog z Danielle Meunier (Uniwersytet w Falmouth, Wielka Brytania)

16:00 Kawa

16:30 Tara McAllister-Viel (Uniwersytet w Essex, Wielka Brytania): Ucieleśnienie różnych wokalnych tradycji: splot koreańskiego pansori i zachodniego treningu głosowego w kształceniu głosu aktora

17:00 Chan E. Park (Korea/USA): Wizje głosu w pansori

17:45 Dyskusja plenarna

 

logotypy

Frankie_Armstrong_fot_Christabelle_BaranayFrankie Armstrong brała udział renesansie brytyjskiej pieśni ludowej we wczesnych latach sześćdziesiątych, występując i nagrywając z czołowymi postaciami tej sceny folkowej, jak Ewan MacColl, Bert Lloyd i Peggy Seeger. Posiada szeroki repertuar brytyjskich pieśni i ballad, które, obok współczesnych pieśni brytyjskich, wciąż tworzą fundament jej muzycznego słownika, m.in. pieśni wiejskie, robotnicze, musicalowe i współczesne – własne i autorstwa innych twórców, jak Sandra Kerr, Leon Rosselson i Bertolt Brecht. Nagrała 9 albumów solowych i brała udział w nagraniu licznych albumów z innymi muzykami, napisała rozdziały do 11 książek, autobiografię i współredagowała, wraz z Jenny Pearson, książkę Well Tuned Women: Growing Strong with Voicework. Stworzyła popularne warsztaty głosu i śpiewu, które przenika jej pasja do tradycyjnych styli śpiewu z Wysp Brytyjskich i innych części świata, a także jej doświadczenie z pracy z osobami z różnych grup społecznych i z młodzieżą. Uczyła i występowała na całym świecie. Odegrała kluczową rolę w powstaniu Natural Voice Practitioners’ Network.

Ditte_Berkeley_fot_Magdalena_Madra

Ditte Berkeley (Dania/Wielka Brytania) urodziła się w Danii, wychowała w Hiszpanii. Studiowała aktorstwo w londyńskim Rose Bruford College of Speech and Drama (2001). Jest aktorką, współtwórczynią Teatru ZAR we Wrocławiu. Brała również udział w licznych wyprawach zespołu od momentu jego założenia. Występuje w spektaklach Teatru ZAR: w tryptyku (Ewangelie dzieciństwa, Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie, Anhelli. Wołanie) oraz w spektaklu Armine, Sister.

Od 2006 roku współpracuje z Instytutem Grotowskiego jako badaczka w domenie głosu. Była inicjatorką i dyrektorką artystyczną cyklicznego projektu VoicEncounters, uczestniczyła w poszukiwaniach w sferze głosu w ramach programu BodyConstitution. W Roku Grotowskiego 2009, we współpracy z Centre for Performance Research z Walii, zorganizowała w Instytucie Grotowskiego wrocławską edycję międzynarodowego festiwalu Giving Voice. Współpracowała ze Studiem Matejka w latach 2010–2013 w zakresie treningu wokalnego i pracy muzycznej. Z Teatrem ZAR prowadzi m.in. warsztaty W głąb dźwięku. Liderka warsztatów Opowieść głosu (Pieśń, która mówi), odbywających się zarówno w Polsce, jak i za granicą.

Caroline_Bithell_fot_archiwum_badaczkiCaroline Bithell ukończyła Uniwersytet Oksfordzki, tytuł doktora uzyskała w Walli, obecnie wykłada etnomuzykologię na Uniwersytecie w Manchesterze. Jej zainteresowania badawcze obejmują m.in. przekazywane drogą ustną tradycje śpiewu polifonicznego, odrodzone tradycje muzyczne, politykę i estetykę muzyki świata, muzykę społeczności, niematerialne dziedzictwo kulturowe i turystykę kulturową. Autorka dwóch monografii: Transported by Song: Corsican Voices from Oral Tradition to World Stage (2007) oraz A Different Voice, A Different Song: Reclaiming Community Through the Natural Voice and World Song (OUP, 2014). Współredaktorka, wraz z Juniper Hill, The Oxford Handbook of Music Revival (2014). Obecnie prowadzi badania na Kaukazie.

Rhonda_Blair_for_archiwum_profesorkiRhonda Blair jest profesorem na Wydziale Teatru Southern Methodist University (Dallas, USA). Autorka i redaktorka wielu publikacji, m.in. Theatre, Performance and Cognition: Languages, Bodies and Ecologies (współredaktorka wraz z Amy Cook, Methuen 2016), The Actor, Image, and Action: Acting and Cognitive Neuroscience (Routledge 2008), Acting: The First Six Lessons Ryszarda Bolesławskiego (redaktorka nowego wydania książki, Routledge 2010), Perspectives on Teaching Theatre (współredaktorka wraz Bruce’em McConachie i Raynette Halvorsen Smith, Peter Lang 2001). Eseistka i redaktorka. Publikowała w wielu czasopismach. Przewodnicząca American Society for Theatre Research (2009–2012), przewodnicząca programu Kobiety i Teatr prowadzonego przez Association for Theatre in Higher Education, członek redakcji The Journal of Dramatic Theory and Criticism i Theatre Topics. Współzałożycielka ASTR Working Group in Cognitive Science and Performance. Wyreżyserowała i grała w ponad 70 spektaklach, tworzy oryginalne spektakle solowe i zespołowe.

Ewa Głowacka-FierekEwa Głowacka-Fierek jest absolwentką Technikum Budowy Fortepianów w Kaliszu, Akademii Muzycznej w Poznaniu oraz Wydziału Studiów Edukacyjnych – Logopedii na UAM w Poznaniu. Swoją wiedzę dotyczącą emisji głosu rozwijała na licznych warsztatach m.in.: u Zygmunta Molika, Olgi Szwajgier, Kristin Linklater. Ukończyła kurs nauczycielski motody Speech Level Singing. Jako wokalistka brała udział w spektaklu muzycznym Phantom Of The Opera prezentowanym w wielu krajach Europy, a także w spektaklach w Teatrze Nowym w Poznaniu. W latach dziewięćdziesiątych współpracowała z czołowymi poznańskimi muzykami jazzowymi. Była laureatką FAMY ’97. Tuż po studiach była pedagogiem wokalnym chórów poznańskich, prowadziła wokalnie młodzież w CK Zamek w Poznaniu oraz w poznańskiej Akademii Sztuk Wizualnych. Trenerka wokalna w Teatrze Nowym w Poznaniu, a także w teatrach Rampa i Polonia w Warszawie. Od lat pasjonuje się pieśnią wewnętrzną, współtworzy grupę śpiewu intuitywnego EKU. W zespole Co Sie Dżess śpiewała polskie standardy ludowe ze zbioru Oskara Kolberga. Współpracowała wokalnie z Kwartetem smyczkowym Capitol, gdzie prowadziła głosem partie instrumentalne muzyki barokowej. Obecnie jest wykładowcą impostacji głosu w PWST we Wrocławiu na Wydziale aktorskim. Prowadzi warsztaty w Teatrze Capitol i Studium Musicalowym Capitol we Wrocławiu. Wspiera wokalnie aktorów teatrów: Pieśń Kozła oraz Arka.

Fot. Magdalena MądraJarosław Fret jest założycielem i liderem Teatru ZAR, reżyserem, aktorem, dyrektorem Instytutu Grotowskiego, wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego Filii we Wrocławiu, przewodniczącym Rady Kuratorów i kuratorem ds. teatru Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W latach 1999–2002 zrealizował szereg wypraw do Gruzji, Armenii i Iranu, prowadząc poszukiwania w obrębie najstarszych form muzyki chrześcijańskich kościołów wschodnich. W kolejnych latach wspólnie z członkami Teatru ZAR organizował wyprawy badawcze na grecką górę Atos, Sardynię i Korsykę, do Armenii, Turcji i Izraela. Reżyser czterech spektakli zespołu. Tryptyk Ewangelie dzieciństwa był pokazywany m.in. w Chicago, Los Angeles, San Francisco, Atenach, Belgradzie, Edynburgu, Florencji, Madrycie, Paryżu, Sybinie oraz Kairze, Nowym Delhi i Seulu. W listopadzie 2013 roku ukończył pracę nad spektaklem Armine, Sister, dedykowanym historii, kulturze i ludobójstwu Ormian, do którego oprócz reżyserii opracował oryginalną dramaturgię muzyczną i specjalną architekturę. Wykłada i prowadzi warsztaty w Polsce i za granicą. Uhonorowany przyznawanym przez magazyn „Los Angeles Times” tytułem Best New Music Theater (2009) i Wrocławską Nagrodą Teatralną za tryptyk Ewangelie dzieciństwa (2010). Spektakl Cesarskie cięcie. Próby o samobójstwie w jego reżyserii zdobył Total Theatre Award w kategorii Physical/Visual Theatre oraz Herald Angel Award podczas Festiwalu Fringe w Edynburgu w 2012 roku. Pomysłodawca i koordynator licznych projektów realizowanych w Polsce i za granicą w ramach działalności Instytutu Grotowskiego, m.in. Roku Grotowskiego UNESCO 2009, programu „Masters in Residence”, Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Świat miejscem prawdy”, a także Olimpiady Teatralnej we Wrocławiu. Dzięki jego staraniom w 2010 roku została otwarta nowa siedziba Instytutu Grotowskiego, Studio Na Grobli.

Tran_Quang_Hai_ plays_the_Jew's_harp_Moscow_June_2012_2_fot_Olga_PrassTran Quang Hai jest uznanym muzykiem, która od pięciu pokoleń pielęgnuje tradycje muzyczne. Etnomuzykolog w Narodowym Centrum Badań Naukowych we Francji, działającym przy Oddziale Etnomuzykologii Muzeum Człowieka (1968–2009). Zajmuje się muzyką wietnamską i syberyjskim śpiewem gardłowym. Członek wielu międzynarodowych stowarzyszeń, m.in. Towarzystwa Etnomuzykologii, ICTM (od 2005 roku członek zarządu), Towarzystwa Muzyki Azjatyckiej, Francuskiego Towarzystwa Etnomuzykologii (członek-założyciel), Międzynarodowego Towarzystwa Drumli (członek-założyciel). Wydał 23 płyty z muzyką wietnamską (1971–1997), 4 płyty DVD ze śpiewem gardłowym (2004, 2005, 2006), 2 płyty DVD z tradycyjną muzyka wietnamską (2000, 2009), 1 płytę DVD z filmem biograficznym (Telewizja Belgijska, 2005). Autor artykułów w New Grove Dictionary of Music and Musicians (1980, wydanie drugie 2001) i New Grove Dictionary of Musical Instruments (1984) oraz kilkaset artykułów opublikowanych w różnych krajach.

Przeprowadził 600 warsztatów śpiewu gardłowego w 60 krajach świata, w których uczestniczyło ponad 8000 osób. Przewodniczący jury Międzynarodowego Festiwalu Śpiewu Gardłowego w Kyzyle (Tuwa) w 1995 roku. Kawaler medalu Cristal przyznawanego przez Narodowe Centrum Badań Naukowych (Francja, 1995), orderu Legii Honorowej (Francja, 2002) oraz orderu Honoru Pracy (Francja, 2009).

John_Hunter_photo_by_Anna_FerenzJohn Hunter uczy Techniki Alexandra od 1984 roku. Po zdobyciu formalnego wykształcenia, pobierał nauki u wielu nauczycieli należących do pierwszego pokolenia pedagogów wykształconych przez samego F.M. Alexandra. Od ponad trzydziestu lat zajmuje się kształceniem i rozwojem zawodowym nauczycieli Techniki Alexandra w Europie, USA i Australii. Ma duże doświadczenie w pracy w artystami sztuk performatywnych, współpracował z takimi instytucjami jak Królewska Akademia Muzyczna, Uniwersytet w Roehampton, Narodowy Teatr w Bukareszcie, Narodowa Opera w Bukareszcie, Conservatório de Música de Coimbra, Actors Centre (Londyn), Festiwal Chórów w Morumbi (Sao Paulo). Obecnie realizuje projekt The Performing Self, w którym, wraz z doświadczonymi kolegami prowadzi intensywne kursy rozwoju zawodowego i rozwija program magisterski dla nauczycieli Techniki Alexandra, obejmujący rozwój umiejętności i badania w zakresie kształcenia artystów sztuk performatywnych: poszukiwanie współpracy z innymi dyscyplinami w promocji kształcenia w zakresie praktyk somatycznych. Były przewodniczący Katedry STAT (Stowarzyszenia Nauczycieli Techniki Alexandra) i członek zarządu edukacyjnej organizacji charytatywnej Charity for the F. Matthias Alexander Technique. Prowadzi blog UpwardThought.

Kristin_Linklater_fot_Mark_CookKristin Linklater jest dyrektorką artystyczną Ośrodka Głosu Kristin Linklater w Orkney (Szkocja). Wykładała w School of the Arts Uniwersytetu Columbia w Nowym Yorku, obecnie profesor emerytowana sztuk dramatycznych Uniwersytetu Columbia. Ukończyła London Academy of Music and Dramatic Art. Od 1963 roku uczyła emisji głosu i wymowy, wykorzystując teksty Willliama Szekspira, na Uniwersytecie Nowojorskim, w Emerson College, podczas Festiwalu Stratford w Ontario, na Broadwayu, współpracowała też z Guthrie Theatre, Open Theater i Negro Ensemble Company oraz Shakespeare & Company w Lenox. Dyrektorka artystyczna Company of Women. Odtwórczyni wielu ról żeńskich i kilku ról męskich w spektaklach szekspirowskich, w tym roli tytułowej w Królu Learze. Stypendystka Fundacji Forda, Fundacji Rockefellera, Fundacji Mellona, NEA i Fundacji Guggenheima. Jej książka Freeing the Natural Voice (1976, wyd. pol. Uwolnij swój głos. Tworzenie obrazów w pracy nad głosem i mową, 2011) osiągnęła nakład ponad 100.000 egzemplarzy; wyd. popr. i rozszerz. (2006) zostało przetłumaczone na wiele języków: niemiecki, włoski, rosyjski, koreański, polski i hiszpański. Jej druga książka, Freeing Shakespeare’s Voice: An Actor’s Guide to Talking the Text (Uwolnić głos Szekspira. Przewodnik aktora – interpretacja tekstu) została wydana w 1992 roku. Wykształceni przez nią nauczyciele nauczają aktorów w USA i za granicą. Ona sama uczy w Niemczech, Włoszech, Australii, Belgii, Finlandii, Szwecji i Wielkiej Brytanii.

Więcej informacji: https://www.linklatervoice.com/

Jude_Mahon_photo_by_ James_ButroidJude Mahon z wykształcenia jest aktorką (Mountview Academy w Londynie) i tłumaczką języka migowego. 13 lat temu odkryła Graeae Theatre Company. Pracowała z Jenny Sealey i członkami Graeae jako tłumacz w wielu spektaklach, m.in. Bielszy niż śnieg, Człowiek z żelaza i Powody do zadowolenia. Otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej zagraną w języku migowym rolę Polly w Operze za trzy grosze w teatrze Nottingham Playhouse.

Daniele Meunier_foto byDr Philip ReederDanielle Meunier jest wykładowcą i dziekanem Wydziału Teatru na Uniwersytecie w Falmouth. Studiowała śpiew i emisję głosu w Kanadzie (licencjat) i Wielkiej Brytanii, w Central School of Speech and Drama (Wielka Brytania). Doświadczenie sceniczne zdobywała jako śpiewaczka klasyczna, specjalizująca się w muzyce barokowej i współczesnej, występując w Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Irlandii. Trenerka emisji głosu, pracująca z aktorami, śpiewakami, nauczycielami i biznesmenami. Jej zainteresowania badawcze obejmują obszary leżące na styku mowy i śpiewu, rozszerzone praktyki wokalne, ekspresję tekstową i improwizację wokalną. Jest certyfikowaną instruktorką techniki Kristin Linklater, core singing (Meribeth Dayme) i praktykiem naturalnego głosu (Frankie Armstrong). W swojej pracy wokalnej i fizycznej wykorzystuje wiedzę zdobytą podczas zajęć z Barbarą Houseman oraz praktykami techniki Roya Harta, metody Feldenkrais i Techniki Alexandra. W wolnym czasie występuje, wykonując m.in. utwory muzyki dawnej i tradycyjne pieśni. Współpracowała z następującymi kompozytorami: Philipem Reederem, Federico Reubenem, Tobinem Stokesem, Stephenem Brownem i Murrayem Adaskinem.

Joan_Mills_fot_Will_AlderJoan Mills jest dyrektorem ds. głosu w CPR, reżyserka teatralna, pedagog, praktyk głosu. Do 2014 roku wykładała głos i performans na Wydziale Teatrologii, Filmoznawstwa i Studiów Telewizyjnych na Uniwersytecie w Aberystwyth (Walia), obecnie gościnnie uczy na Uniwersytecie AMATA w Falmouth. Przez ostatnie 30 lat wyreżyserowała wiele różnorodnych spektakli – od nowych tekstów do „teatru w edukacji” (TIE), od klasyki do performansu wizualnego. Przez osiem lat była Dyrektorem Katedry Głosu i Ruchu w Królewskim Walijskim Konserwatorium Muzyki i Dramatu. W swojej pracy korzysta z wiedzy na temat praktyki głosu w wielu różnych kulturach, zdobytej jako kuratorka projektu Giving Voice, który prowadzi od 1990 roku. Założyła i prowadziła lokalny chór Heartsong. Można ją usłyszeć na trzech płytach CD nagranych we współpracy z Frankie Armstrong, na jednej płycie nagranej z własnym zespołem Bright Field i na dwóch płytach edukacyjnych.

Fatima_Miranda_fot_Rudiger_LangFátima Miranda ukończyła historię sztuki, wydała dwie książki o współczesnej architekturze i urbanistyce. Po spotkaniu Llorençem Barberem założyła grupę muzyki improwizowanej Taller de Musica Mundana, a także Flatus Vocis Trio, którego repertuar obejmował poezję fonetyczną. Wkrótce po tym odkryła potencjał swojego głosu, wypracowując szereg oryginalnych technik wokalnych.

Uczyła się śpiewu u japońskiej śpiewaczki Yumi Nary i mongolskiego śpiewaka Tran Quang Hala, indyjskiego śpiewu dhrupad u członków rodziny Dagar oraz bel canto, łącząc różnorodne techniki, tradycyjnie uznawane za nieprzystające do siebie, z muzyką awangardową.

Od początku lat dziewięćdziesiątych stworzyła kilka koncertów-spektakli na głos solo: Las Voces de la Voz (1991), Concierto en Canto (1995), ArteSonado (2000), Cantos Robados (2005) i perVERSIONES (2011), wydanych na płytach CD lub DVD.

Współpracowała m.in. z: Llorençem Barberem, Robertem Ashleyem, Wolfem Vostellem, Jeanem-Claudem Eloyem, Julio Estradą, Stefano Scodanibbio, Rachidem Koraichim, Johnem Rose’m, Hansem Peterem Kuhnem, Mirellą Weingarten, Sashą Waltz.

Występowała jako solistka na wielu festiwalach, zarówno muzycznych (muzyka współczesna, eksperymentalna), jak i teatralnych.

Więcej informacji: www.fatima-miranda.com/finalok/idiom.html

Jorge_Parente_fot_Irena_Lipińska_1Jorge Parente urodził się w Portugalii, od 1971 roku mieszka w Paryżu. W 1989 ukończył szkołę teatralną Daniela Postala „Le Joueur Requarde”. Następnie dokształcał się u Jeana-Paula Denizona (Théâtre des Bouffes du Nord), Guya Freixe (byłego członka Théâtre du Soleil) i Giennadija Bogdanowa (biomechanika Meyerholda), zgłębiał również psychofonię, metodę Marie-Louise Aucher, pod kierunkiem Iseult Welch (2000–2001).

Aktor i dyrektor z ponad trzydziestoletnim doświadczeniem. Równolegle do swojej pracy artystycznej, poświęcił niemal 20 lat na pracę z głosem pod opieką Zygmunta Molika – czołowego aktora Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego, autora metody treningu głosowego Głos i Ciało. Uczy teatru, wykorzystując pełne radości, „żywe” metody pedagogiczne, stymulujące w uczniach różne rodzaje ekspresji. Prowadzi warsztaty Głos i Ciało dla ludzi teatru, muzyków i praktyków ruchu w Brazylii, Chorwacji, Anglii, Francji, Norwegii, Polsce, Portugalii i Tajlandii, a także bierze udział w projekcie FORCCAST (Future Investment/National Research Agency, 2011–2019). Od 2005 roku prowadzi zajęcia z przemówień publicznych na uniwersytecie Sciences-Po w Paryżu. Od 1990 roku wyreżyserował wiele spektakli teatralnych we Francji i Portugalii, a przy wielu innych współpracował jako nauczyciel.

Więcej informacji: www.jorgeparente.com

Chan_E_Park_fot_archiwum_artystkiChan E. Park uzyskała tytuł doktora na Uniwersytecie Hawajskim (1995), obecnie jest profesorem języka, literatury i performansu koreańskiego i dyrektorką Programu Badawczego Koreańskiego Performansu im. Sungkyu Chris Lee na Uniwersytecie Stanowym Ohio. Bada i wykonuje utwory należące do koreańskiej tradycji muzyczno-narracyjnej. Autorka licznych publikacji na temat koreańskiej performatywności i jej interdyscyplinarnych implikacji, w tym monografii Voices from the Straw Mat: Toward an Ethnography of Korean Story Singing (Głosy ze słomianej maty. Ku etnografii koreańskich opowieści śpiewanych, 2003) oraz serii książek Songs of Thorns and Flowers: Bilingual Performance and Discourse on Modern Korean Poetry (Pieśni cierni i kwiatów. Dwujęzyczny performans i dyskurs o współczesnej poezji koreańskiej). Twórczyni „dwujęzycznego pansori”, które prezentowała w wielu krajach świata. Samodzielnie lub we współpracy z innymi artystami przygotowała światowe premiery: Stulecie Pansori: W 1903 roku Pak Hungbo przybył na Hawaje (2003); Gdy tygrys palil fajkę (2003); Shim Ch’ong: Koreańska opowieść ludowa (2003); Alaskijskie Pansori: Klanott i ludzie-wydry (2005); Pak Hûngbo przybył do Almaty (2007); Pieśń zwykłej Chunhyang (2008); Myśliwi polujący na listy i wojownicy o wolność. Koreanki i kobiety z Zachodu w Seulu w latach 1894–1920 (2009); Polowanie na lisy i śmierć królowej (2012); Zając powraca z podwodnego pałacu (2013).

Więcej informacji: https://deall.osu.edu/people/park-miller.1

Fot. Pola AmberTomasz Rodowicz jest aktorem, reżyserem, muzykiem, pedagogiem, historykiem filozofii, pszczelarzem. Współzałożyciel pierwszego w Polsce ośrodka socjoterapii dla młodzieży uzależnionej od narkotyków (1972). Współpracownik Teatru Laboratorium we Wrocławiu (1974–1976). Współtwórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice” (1977); brał udział w spektaklach: Spektakl WieczornyGusłaŻywot protopopa AwwakumaCarmina Burana i Metamorfozy. W latach 1977–2004 współtwórca i uczestnik wszystkich przedsięwzięć artystycznych, badawczych i dydaktycznych OPT „Gardzienice”. W roku 2001 (wraz z Maciejem Rychłym) utworzył projekt muzyczno-badawczy Orkiestra Antyczna, odtwarzający antyczne instrumenty i źródła muzyki europejskiej. Z Orkiestry Antycznej i Tańców Labiryntu Doroty Porowskiej i Elżbiety Rojek powstało w roku 2004 Stowarzyszenie Teatralne CHOREA, którego jest prezesem i liderem. Od 2003 roku współpracuje m.in. z walijską grupą Earthfall Dance, z którą CHOREA opracowała trylogię dramatyczną: Hode GalatanPo PtakachBakkus (współreżyser i aktor). Stworzył muzykę do pierwszego spektaklu CHOREI – Tezeusza w labiryncie (2004). Jako aktor występuje w większości spektakli przygotowanych przez CHOREĘ: m.in. Po PtakachBakkusTaniec lasuSzczeźliŚpiewy EurypidesaSzpera ’42. Jest reżyserem granych przez CHOREĘ przedstawień: Taniec lasuŚpiewy EurypidesaGry (w) pana CogitoBachantkiGrotowski – próba odwrotunapewnomożeSzpera ’42 (2012 – wraz z Ruthie Osterman).

Od 2007 roku siedzibą CHOREI jest Fabryka Sztuki w Łodzi, której jest współzałożycielem i dyrektorem artystycznym. Jedno z ostatnich widowisk taneczno-muzycznych i przedsięwzięć o charakterze edukacyjno-artystycznym CHOREI to: wielokrotnie nagradzane Oratorium Dance Project, integrujące młodych ludzi (często z podlegających wykluczeniu środowisk) z profesjonalnymi artystami; koncerty Pieśni Świata w wykonaniu Wielkiego Chóru Młodej CHOREI; a społeczno-artystyczne programy to m.in.: poświęcony dzieciom z domów dziecka „Uwaga Człowiek! Napięcia miasta”, „Lulabajki”, bezdomnym „Wszędodomni” oraz adresowany m.in. do seniorów „Pamięć ciała/Pamięć miejsca/Pamięć pustki”. W roku 2007 (z Pawłem Passinim) założył w Srebrnej Górze pierwszy w Europie teatr internetowy neTTheatre. Jest wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi oraz twórcą i dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego RETRO/PER/SPEKTYWY CHOREA.

Więcej informacji: www.chorea.com.pl

Jenny Sealey, Artistic Director of Graeae Theatre Company, on July 21, 2015 in London, United Kingdom. For more information about using this image contact Micha Theiner: T: +44 (0) 7525 627 491 E: micha@michatheiner.com http:///www.michatheiner.comJenny Sealey MBE wraz z Bradley’em Hemmingsem (GDIF) reżyserowała Ceremonię Otwarcia Paraolimpiady w Londynie w 2012 roku. Dyrektor artystyczny i prezes teatru Graeae od 1997 roku. Pionierka nowego języka teatralnego, autorka terminu „estetyka dostępu”, kreatywnej wykorzystania języka migowego i audiodyskrypcji w spektaklu.

W Teatrze Graeae wyreżyserowała spektakle: Krwawe gody, Opera za trzy grosze (wraz z Peterem Rowe’em), Rycerz bez kończyn (GDIF), BelongingPowody do zadowolenia, Zbombardowani, Bielszy niż śniegPeeling and Bent. Ponadto Jenny Sealey reżyserowała spektakle, prowadziła warsztaty i prezentowała pokazy w Japonii, Indiach, Sri Lance, Bangladeszu i Brazylii. W 2009 roku otrzymała tytuł szlachecki MBE i została konsultantką artystyczną Festiwalu Unlimited 2012. Laureatka nagrody Liberty Human Rights Arts Award, doktor honoris causa Uniwersytetu w Middlesex, wykłada w Central School of Speech and Drama i Rose Bruford College w Londynie.

Więcej informacji: www.graeae.org

Tiina Sirya_photo_by_Silja ViitalaTiina Syrjä jest doktorem sztuk teatru i dramatu, terapeutką głosu, nauczycielką jogi i Techniki Alexandra. Wykłada Głos i Mowę w Szkole Komunikacji, Mediów i Teatru na Uniwersytecie w Tampere w Finlandii. Aktorka i dyrygentka w Teatrze Playback w Tampere. Pracuje z głosem od ponad 30 lat. Prowadziła warsztaty i pokazy na uniwersytetach i w szkołach teatralnych w Finlandii, Danii, Niemczech, Islandii, Włoszech, Norwegii, Rosji, Hiszpanii, Szwecji i Szwajcarii. Jej obszary zainteresowań badawczych to m.in. wokalne ekstrema, granie w języku obcym (online) oraz przedstawienia kobiecej seksualności w głosie.

Olga_Szwajgier_fot_Studio_PaprikaOlga Szwajgier jest pedagogiem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Jako jedyna osoba na świecie ćwiczeniami własnego pomysłu rozszerzyła skalę głosu z czterech do sześciu oktaw i potrafi obecnie śpiewać na granicy ludzkiego słuchu. W 1970 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Krakowie. Komponuje dla siebie muzykę, pisze teksty i reżyseruje swoje koncerty (m.in. w 2002 w Carnegie Hall w Nowym Jorku wykonała po raz pierwszy swój utwór Julius). Od 1976 roku występuje na najważniejszych festiwalach muzyki współczesnej w Polsce, Włoszech, Francji, Grecji, Niemczech, Meksyku, Austrii, Szwecji, Południowej Korei, Chinach i Izraelu. Śpiewa zarówno muzykę klasyczną, rozrywkową, jak i eksperymentalną. Od 1981 roku jest członkiem Stowarzyszenia Artystycznego „Muzyka Centrum”. W 1989 roku otrzymała honorowy doktorat „The Cultural Doctorate in Philosophy” nadany przez World University Roundtable Benson (Arizona). W 1991 roku jako jedyny śpiewak z Europy Środkowej i Wschodniej wystąpiła w Carnegie Hall w koncercie uświetniającym obchody stulecia tej sceny. W 1991 International Biographical Centre w Cambridge nadał jej tytuł „Woman of the Year 1991/92”, natomiast American Biographical Institute – tytuł „Woman of the Year 1992” oraz „Most Admired Woman of the Decade”. W 1993 The London Institute for Applied Research uhonorował ją tytułem „Doctor of Music”, a Australian Institute for Co-ordinated Research mianem „Honorary Doctor of Musicology”. W 2000 roku uczestniczyła w Międzynarodowym Kongresie Muzycznym w Stuttgarcie jako jeden z „Das Phanomen Stimme” („Fenomen Głosu”). W 2005, w Berlinie, w ramach obchodów Roku Einsteina uczestniczyła w operze The Speed of Light, skomponowanej przez Christiana Steinhäusera i Mathiasa Baumhofa, inspirowanej teorią względności Einsteina i jej ekstremalnymi możliwościami głosowymi.

Więcej informacji: www.olgaszwajgier.com

Tara_McAllister_Viel_fot_archiwum_badaczkiTara McAllister-Viel jest dziekanem Wydziału Głosu w East 15 School of Acting na Uniwersytecie w Essex. Uczyła emisji głosu w Royal Central School of Speech and Drama w Londynie i była profesorem wizytującym na wydziale teatralnym na Koreańskim Narodowym Uniwersytecie Sztuk w Seulu (KNUA), gdzie przez cztery lata uczyła się tradycyjnej koreańskiej formy wokalnej pansori u Han Nong Son i Song UHyang, co umożliwiło jej stworzenie międzykulturowej metody treningu głosowego dla aktorów, którą przeniosła do Wielkiej Brytanii. Zastępczyni redaktora naczelnego Voice and Speech Review (Routledge) i członkini zarządu Stowarzyszenia Instruktorów Głosu i Mowy (VASTA) oraz Koreańskiego Stowarzyszenia Głosu i Sztuk Performatywnych (KAVPA). Prowadziła zajęcia z emisji głosu w ramach pracy nad wieloma spektaklami na West Endzie, m.in. Mistrzem i Małgorzatą grupy Complicite (Barbican). Prowadzi warsztaty głosu w wielu krajach. Jej najnowsze realizacje to The Rootless Forest – instalacja głosowa/artystyczna stworzona we współpracy z Beth Derbyshire (Instytut Sztuki i Wzornictwa w Birmingham), społecznością uchodźców z Afganistanu w Birmingham oraz Arts Council England – oraz From the Mouths of Mothers – autorski spektakl dokumentalny zrealizowany w Pleasance Theatre w Londynie we współpracy z MOSAC i Arts for All (Time Out London przyznał mu pięć gwiazdek). Posiada tytuł doktora w dziedzinie praktyki performatywnej (głosu), przyznany przez Uniwersytet w Exeter, oraz tytuł magistra sztuk pięknych i aktorstwa Uniwersytetu Wisconsin-Madison (program: Teatr Azjatycki i Eksperymentalny).

Rhonda Blair
Paradygmaty 4E (ucieleśnienia, rozszerzenia, enakcji i osadzenia) i językoznawstwo kognitywne: kilka zastosowań dla aktora i jego głosu

Paradygmaty 4E i teoria metafor pojęciowych mogą zostać wykorzystane przez aktora w praktyce głosu. Z perspektywy paradygmatów 4E poznanie jest ucieleśnione – funkcjonowanie poznawcze umysłu, mózgu i ciała jest nierozłączne. Poznanie jest zawsze osadzone (embedded) – pracę poznawczą przenosimy na nasze środowisko, wykorzystując afordancje w dynamicznej relacji poznawczej między nami a światem materialnym. Poznanie wykracza poza granice osobnicze, obejmując środowiska społeczne, interpersonalne – dynamika poznawcza wynika z naszej obecności wobec innych i interakcji z innymi. Poznanie realizuje się w działaniu (enactment) – jest nieodłączne od działania i z niego wyrasta, ponieważ możliwości działania ciała determinują nasze postrzeganie. Pomiędzy zrozumieniem sensoryczno-motorycznym i semantycznym, ciałem/działaniem i językiem istnieją powiązania. Teoria metafor pojęciowych i teoria amalgamatów kognitywnych, obecne w językoznawstwie kognitywnym, wskazują na sposoby potencjalnego wykorzystania paradygmatu 4E, szczególnie w obszarze języka i metaforyki (obrazowania), w celu uwolnienia głosu i wyobraźni.

 

Tiina Syrjä
Granie w języku obcym – głos na pograniczu języka i ciała

Referat omawia projekt zrealizowany na Wydziale Aktorskim Uniwersytetu w Tampere w latach 1995–2006. Studenci przygotowywali i prezentowali sztukę w języku obcym (hiszpańskim lub włoskim), którego wcześniej nie znali. Następnie projekt rozwinął się w dwóch nowych kierunkach – pierwszy z nich objął prezentacje w języku tonalnym (mandaryńskim) (2011), a w ramach drugiego uniwersytety w Coventry i Tampere zrealizowały Interaktywny Projekt Nauczania (2016). Badano głos, mowę i ruch studentów grających w języku obcym. Badanie obejmowało także znaczenie głosu dla świadomości i obrazu ciała. Prelegentka sugeruje, że głos nie służy aktorowi jedynie do komunikacji i przekazywania informacji, ale posiada także indywidualne, „fizyczne” znaczenie, nawet wówczas, gdy funkcjonuje w izolacji od symbolicznej warstwy znaczeniowej języka. Choć głos trudno zlokalizować, bo nie należy w pełni ani do języka, ani do ciała, głos tworzy silny most, który je łączy.

 

Joan Mills
Dziedzictwo dźwięku („Giving Voice”) – przegląd 36 lat badań CPR nad głosem w sztukach performatywnych

Joan Mills podsumuje rozwój i wpływ badań głosu prowadzonych od 1980 roku przez Centre for Performance Research (CPR), m.in. w ramach projektów „Głos”, „Lokalne głosy/Święte pieśni” i „Podróżnik” oraz 14 edycji „Giving Voice”.

Projekt „Giving Voice”, stworzony przez CPR w Cardiff w 1990 roku, ma na celu poszerzanie wiedzy o głosie i docenienie jego roli w spektaklu poprzez badania praktyczne i prezentację różnorodnych manifestacji głosu w różnych okresach historii i kulturach. W ramach „Giving Voice” organizowane są wydarzenia takie jak: spotkania i warsztaty tematyczne, wykłady-pokazy pracy, dyskusje i spektakle. Uczestniczą w nim osoby zawodowo związane ze sztukami performatywnymi, zajmujące się m.in. terapią głosem, laryngologią, edukacją i językoznawstwem, a także publiczność. Pomimo tego, że współczesna praktyka teatralna i performatywna coraz bardziej akcentuje „wizualność”, stopniowo rośnie zainteresowanie ciałem widowiskowym, które „słucha”, wyłamuje się z „tyranii oka” i lokuje się w ramach koncepcji „głosu jako mięśnia duszy”.

„Giving Voice” zasadza się na przekonaniu, że głos umożliwia komunikację poza językiem, która przekracza bariery kulturowe, i że praca z głosem pozwala docenić i cieszyć się bogactwem różnicy i wspólnym człowieczeństwem.

Do tej pory odbyło się trzynaście edycji „Giving Voice”. 11 edycja Spotkanie w pieśni odbyła się we Wrocławiu w ramach Roku Grotowskiego 2009 we współpracy z instytutem Grotowskiego i Teatrem ZAR.

 

Olga Szwajgier
Uwolnij swój głos

Edukacja w wartościach Ludzkich. Współpraca nie Współzawodniczenie. Myśl-Słowo, czyli Dźwięk-Uczucie-Czyn jako Jedność. Wiara w siebie, czyli Miłość do siebie, czyli Prawda o sobie, czyli Błogość w sobie, czyli Wiedza o sobie, a więc także o Innych. Jesteśmy nasycani Błogością około 21600 razy na dobę. Błogością, czyli Oddechem. Dźwięk jako Medycyna następnych wieków. Wibracja widzialna jest barwą, a słyszalna jest dźwiękiem. Widzi się i słyszy się Dźwięk, Widzi się i słyszy się Barwę. Jesteśmy zbudowani z dźwięków, czyli światła.

 

Frankie Armstrong w rozmowie z Joan Mills
Głosy z pogranicza – dlaczego głos to polityka

Głos nie może nie być – w najszerszym tego słowa znaczeniu – polityczny. Kobiety i inne grupy zepchnięte na margines musiały o głos walczyć. Narzucone z góry standardy głosów „pożądanych”, „poprawnych”, zarówno w mowie, jak i śpiewie, pozbawiły wielu ludzi wiary w siebie. Mówi się – dosłownie i metaforycznie – że narody „odnajdują swój głos”. Głos jest narzędziem uwłasnowolnienia (empowerment), zarówno jednostki, jak i grupy ludzi, dzięki któremu mogą zostać usłyszani i domagać się, byśmy ich wysłuchali. Za pomocą głosu możemy tworzyć piękno i harmonię.

Joan Mills przeprowadzi rozmowę z Frankie Armstrong, która przez niemal 60 lat występów na scenie i działalności dydaktycznej, wykorzystywała swój głos i umiejętności kompozytorskie służąc sprawie sprawiedliwości społecznej i wolności wypowiedzi. Frankie Armstrong od dziecka cierpiała na silne upośledzenie wzroku, a w wieku 15 lat straciła wzrok. Frankie Armstrong i Joan Mills będą dyskutować o uwłasnowolnieniu (empowerment), które daje nam wolność wypowiedzi w kontekście równości społecznej i płciowej, niepełnosprawności i tożsamości, różnic i podobieństw kulturowych.

 

Tran Quang Hai
Uwłasnowolnienie śpiewu alikwotowego – rozwój i ekspansja

Śpiew alikwotowy (gardłowy), zwany w Mongolii i Tuwie khumei („gardło”), został wykorzystany przez Karlheinza Stockhausena w kompozycji Stimmung (1968). Zacząłem badać tę osobliwą technikę wokalną w 1969 roku w Paryżu, gdzie pracowałem na Oddziale Muzyki w Muzeum Człowieka jako etnomuzykolog. W wyniku moich badań, dzięki pasji i cierpliwości, opanowałem śpiew alikwotowy w trzech aspektach: podstawowym, eksperymentalnym i stosowanym. Przez 45 lat wykorzystałem tę technikę w wielu dyscyplinach: badaniach wokalnych, foniatrii, relaksacji, muzykoterapii. W moim pokazie, w którym wykorzystuję program analizujący dźwięki harmoniczne stworzony przez Bodo Maassa i Wolfganga Laade (Niemcy), zademonstruję nowe możliwości śpiewu gardłowego w twórczości wokalnej.

 

Tomasz Rodowicz
Brzmienie wspólne – głos grupy

Teatr CHOREA od początku swojego istnienia szuka w ludzkim głosie tego, co łączy, tego, co umożliwia udział i pozwala poprzez głos budować ze zbiorowości ludzkiej jeden wspólny żywy organizm.

Jedną z najstarszych funkcji śpiewu było jednoczenie wspólnoty wokół tradycji i budowanie tożsamości plemiennej. Ta funkcja jest dziś zredukowana do najbardziej prymitywnych form, chociaż niektórzy polityczni wodzowie próbują na siłę ją wskrzeszać. W naszej pracy szukamy najprostszych sposobów budowania relacji wspólnoty poprzez głos: poprzez tworzenie współbrzmień, polifonicznych napięć, dysonansów, nietypowych konsonansów, zbliżeń i oddaleń. Dążymy do uruchomienia procesów harmonizowania i jednoczenia, które są możliwe właśnie dzięki kontrastom i różnorodności barw, do budowania specyficznej tożsamości grupy uczestniczącej w pracy.

Integralną częścią tej pracy jest zawsze ruch, gest ciała podążający za gestem głosu i głos podążający za gestem ciała. Pozwala to na śpiew całym ciałem. Pozwala nie oddzielać głosu od ciała. Praktyka pokazuje nam, że ciało poszerza zakres działania głosu, wysiłek i ruch otwiera go, a nie zamyka.

Sięgamy po różne tradycje śpiewu: od starożytnych po współczesne, ale nie po to, by je odtwarzać. Inspirując się nimi, tworzymy nowe tradycje. Tradycja zawsze jest punktem wyjścia, a nie punktem docelowym.

 

Jenny Sealey MBE i Jude Mahon
Zaufanie i głos

Jestem niesłyszący. Nie słyszę własnego głosu, ale go czuję. Nie słyszę głosów innych ludzi, ale je widzę. Pozwala mi to na odmienne, ale bogate postrzeganie ludzi i granych przez nich postaci. Moja perspektywa jest instynktowna, holistyczna.

Teatr Graeae wytycza nowy kierunek, realizując dwujęzyczną pracę z aktorami niesłyszącymi i słyszącymi. Praca z niesłyszącymi aktorami, tłumaczami języka migowego i osobami, które korzystają z technologii umożliwiającej komunikację za pomocą ruchu gałek ocznych lub komputerowych aktywatorów głosu, nie tylko wprowadza na nasze sceny piękno różnorodności, ale nadaje scenicznej komunikacji dodatkowy walor teatralności. Podczas prób odwołujemy się do wrażliwości aktora-lektora, chcąc zapewnić, by aktorzy głusi i nieposługujący się językiem mówionym nie byli dyskryminowani i by na scenie zawsze panowała równość. Nasz nowy zespół, złożony ze stażystów (w wieku 19–22 lat), pracuje nad sposobami ukazania tego procesu w teatrze na żywo. Jako aktorzy (jedna osoba posługująca się brytyjskim językiem migowym i jedna komunikująca się w sposób niewerbalny) przejmują kontrolę, kierując osobą, która podkłada za nich głos.

W prezentacji wyjaśnimy, jak się uczymy oraz zaprezentujemy różne modele praktyki.

 

Fátima Miranda w rozmowie z Danielle Meunier
Eksperyment głosowy w praktyce scenicznej

Działalność wokalna Fátimy Mirandy lokuje się na granicy kultur i stylistyk – artystka dąży do stworzenia własnego języka muzycznego i stylu performatywnego. Wykorzystuje w swojej pracy wiele technik, m.in. mongolski śpiew gardłowy, północnoindyjski styl druhpad i bel canto. Artystka opowie o swoich inspiracjach, wyzwaniach, współpracy w innymi artystami i filozofii artystycznej.

 

Chan E. Park
Wizje głosu w pansori

We współczesnym świecie sfera kultury popularnej zapośredniczona jest przez obrazy, a napędzana rozwojem technologii. Pansori to wywodzące się z czasów przedindustrialnej Korei śpiewy-opowieści, wzmocnione w wymiarze poetyckim i dramatycznym, których archaiczny wizerunek jest dla współczesnej kultury popularnej obojętny. Będące świadectwem trudnej drogi Korei do współczesności, pansori bytuje dziś poza sferą kultury popularnej, ale uznaje się je za skarb koreańskiej i światowej kultury i pielęgnuje. Docenienie śpiewu uwarunkowane jest symbiotycznym poznaniem w słuchaniu, a pansori wiąże się z wizją dość „samotnej” sztuki, którą niewielu potrafi docenić. Pytanie brzmi: czy istnienie artystyczne musi być koniecznie związane z globalnym rozgłosem, ogromnym tłumem wyznawców i generowaniem bogactwa, które są typowe dla popkultury? Dzięki swojej sile narracji i urokowi pansori jest popularnym obiektem badań artystów i badaczy. Z perspektywy wiecznego ucznia, dzielę się moją ekscytacją wynikającą z odkrycia wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie przez śpiewaków pansori.

 

John Hunter
Strojenie człowieka-instrumentu: rola Techniki Alexandra w kształceniu w sztukach performatywnych

Technika Alexandra daje aktorom narzędzia, które pozwalają osiągnąć mentalną i fizyczną pewność siebie – w reakcji na bodziec, podczas przygotowania do działania i podczas samego działania. W swoim wystąpieniu John Hunter omówi podstawowe zasady Techniki Alexandra, wykorzystywane w kształceniu aktorów i muzyków w szkołach i konserwatoriach w wielu krajach na całym świecie; techniki stworzone ponad 120 lat temu przez australijskiego aktora F. Matthiasa Alexandra.

 

Jorge Parente w rozmowie z Jarosławem Fretem
Jak odnalazłem swoje korzenie – moja tożsamość wokalna

Jorge Parente opowie o swoim doświadczeniu aktorskim i pedagogicznym. Punktem wyjścia rozmowy o tożsamości wokalnej o spotkaniach z głosem, o korzeniach i wykorzenieniu będzie biografia Parente, na którą duży wpływ miało spotkanie z Zygmuntem Molikiem i jego nauczaniem. Parente odniesie się również do metody treningowej Głos i Ciało Molika i sposobów jej przekazu.

 

Caroline Bithell
Grać innego i odnaleźć siebie: wokalne podróże i transformacje

Rosnące zainteresowanie wokalnymi tradycjami innych kultur wśród śpiewaków amatorów i zawodowych aktorów jest jednym z najbardziej intrygujących zjawisk ostatnich lat. Początkowo traktowane jako źródło muzycznej inspiracji, ucieleśnione doświadczenie nieznanych dźwiękowych światów stało się także potężnym katalizatorem osobistej przemiany. Co sprawia, że tradycyjne formy tak dobrze nadają się do przekraczania granic performansu? Dlaczego pieśni spoza najbliższych nam tradycji są często bardziej skutecznymi narzędziami samopoznania i wokalnej emancypacji? W świecie ponadnarodowych społeczności i globalnych przepływów, odnalezienie nowych zasobów, przynależących innym kulturom, a nie zakorzenionych w przeszłości własnej tradycji, otwiera drzwi do nowych form uwłasnowolnienia (empowerment), które wykraczają daleko poza muzykę. Takim przykładem jest fascynacja gruzińską polifonią, którą praktykuje się coraz dalej od źródła. Równolegle z dyskursywnym przesunięciem – od statycznej narodowej tradycji ku żywemu dziedzictwu światowemu (zgodnie z definicją niematerialnego dziedzictwa kulturalnego UNESCO) – tendencje te skłaniają do głębszych studiów nad takimi zagadnieniami jak przynależność kulturowa, tradycja wokalna i przekaz muzyczny.

 

Tara McAllister-Viel
Ucieleśnienie różnych wokalnych tradycji: splot koreańskiego pansori i zachodniego treningu głosowego w kształceniu głosu aktora

Tara McAllister-Viel dokonuje autoetnograficznej analizy, prezentując fragmenty zapisu filmowego swojego treningu pansori. Pyta: „Jak odmienne tradycje wokalne oddziałują na siebie w ciele ucznia? Jakie mogą być zalety równoczesnego studiowania kilku tradycji?”. Odwołując się do pojęcia „środowiska przekazu”, analizuje, jak techniki jednej tradycji mogą stać się ucieleśnioną wiedzą, konieczną do opanowania technik bardzo odmiennej praktyki, skupiając się na pętlach feedbacku ustnego/słuchowego w studiu pansori.