Studio Kokyu

Kokyu to grupa osób dzielących się swoimi doświadczeniami w zakresie różnych form treningu i poszukiwań ruchowo-teatralnych oraz prowadzących projekty artystyczne, edukacyjne i badawcze. Studio jest otwarte, formuje się od września 2016 roku i obecnie liczy czternastu członków, w różnym stopniu zaangażowanych w codzienny rytm pracy.

Pracujemy zarówno razem, jak i w mniejszych zespołach nad materiałem, który rozpala w nas ciekawość ciała i ruchu. Przyglądamy się własnym metodom treningu i szukamy form najbardziej odpowiadających wyobraźni naszego ciało-umysłu. Dla niektórych uczestników to dalszy krok na ścieżce rozwoju zawodowego lub ugruntowanie swoich pomysłów, dla innych pierwsze doświadczenie pracy studyjnej.

Japońskie słowo kokyu w nazwie studia utworzone jest z dwóch znaków kanji. Pierwszy z nich oznacza wołanie, zapraszanie, przywoływanie, drugi – wdech, przywoływanie wdechu. W aikido kokyu często tłumaczy się jako właściwe oddychanie. Kokyu to także rodzaj tradycyjnego japońskiego instrumentu strunowego. „Brzmiący oddech”. Wszystkie te znaczenia odzwierciedlają istotę pracy studia, które wywodzi się z praktyki aikido i działalności Studia Dwóch Ścieżek, działającego w Instytucie Grotowskiego w ramach programu BodyConstitution.

Zarzewie to tytuł warsztatów, które adresujemy do osób zainteresowanych pogłębieniem swojej świadomości aktorskiej poprzez trening fizyczny i wokalny w czasie kilkudniowych sesji pracy. Zarzewie to nie tylko „miejsce, w którym coś zaczyna się tlić”. To sposób, w który nabywa się świadomości własnej pracy.

Ważnym aspektem pracy studia jest idea dzielenia się wspólną pracą w zespole – szukania inspiracji, motywacji i ścieżek rozwoju. To mały krok między doświadczeniem nabytym na warsztatach a pracą w bardzo określonej strukturze. Działalności Studia Kokyu przyświeca niezmienna reguła: „By z zarzewia mógł powstać ogień, który ogrzeje dom, potrzebne są uwaga, troska, dbałość, koncentracja i wysiłek”.
Przemysław Błaszczak

Członkowie grupy pracują nad swoimi projektami podczas sesji tematycznych, treningów otwartych, sesji zespołowych oraz sesji indywidualnych z liderem, Przemysławem Błaszczakiem.

Wydarzenia

Zarzewie

Zarzewie

Warsztaty Studia Kokyu
Prowadzący: Przemysław Błaszczak, w asyście Karoliny Brzęk i Damiana Borowca
25–29/10/2017

Studio Kokyu

Studio Kokyu

Regularne treningi prowadzone przez Przemysława Błaszczaka w asyście Karoliny Brzęk oraz członków Studia Kokyu

Fot. Anna Duda

Przemysław Błaszczak studiował filozofię na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Aktor, pedagog, od 1995 roku związany z Instytutem Grotowskiego (do 2007 Ośrodkiem Grotowskiego). W latach 1996–1999 pracował w Teatrze Pieśń Kozła pod kierownictwem Grzegorza Brala (udział w spektaklu Pieśń kozła – dytyramb). W latach 2002–2003 przygotował własny monodram Ecce homo.

Od 2004 roku jest aktorem Teatru ZAR, prowadzonego przez Jarosława Freta przy Instytucie Grotowskiego. Uczestniczył w projekcie „Ewangelie dzieciństwa”. Występuje w dwóch częściach tryptyku Ewangelie dzieciństwa (Uwerturze i Anhellim. Wołaniu) oraz spektaklu Armine, Sister.

Gra też w Mauzerze Heinera Müllera (polska premiera w Instytucie Grotowskiego w 2012 roku) w reżyserii Theodorosa Terzopoulosa. Obecnie pod okiem Terzopoulosa studiuje jego autorską metodę treningu aktorskiego wypracowaną w Teatrze Attis w Grecji.

W Instytucie Grotowskiego zagrał z Alexandrą Kazazou w 2015 roku w spektaklu KassandER na podstawie tekstu Dymitrisa Dymitriadisa w reżyserii Io Voulgaraki, a w ramach projektu „Flores en las Cunetas” (Kwiaty przydrożne) wyreżyserował spektakl o tym samym tytule, w którym wystąpiła Maite Tarazona. Obecnie kontynuuje projekt „Flores en las Cunetas”, poświęcony zaginionym i ofiarom wojny domowej w Hiszpanii w pierwszej połowie XX wieku. We wrześniu 2016 roku w ramach Goleniowskich Spotkań Teatralnych Bramat odbyła się premiera spektaklu Witaj w moim domu. Medytacja o kobiecie z wydm w jego reżyserii.

Z Nini Julią Bang założył platformę warsztatową Objęcia. Dialogi przez ciało i głos (Embraces. Dialogues through Voice and Body). Prowadził warsztaty w Polsce, m.in. we Wrocławiu, w Szczecinie, Bydgoszczy, Poznaniu, Opolu, i za granicą, m.in. we Francji, w Hiszpanii, Anglii, Norwegii, USA i Indiach.

Od 2005 roku uprawia japońską sztukę walki aikido pod okiem senseia Piotra Masztalerza (6 dan), w 2011 roku pobierał nauki u Juby Noura Shihana (6 dan) w Baja California (Meksyk). W 2005 roku przebywał w Japonii na zaproszenie Toshiego Tsushitoriego, trenując pod jego okiem shintaido – japoński system prowadzący do integracji ciała i głosu poprzez trening oparty na tradycyjnym japońskim karate.

W latach 2013–2016 lider Studia Dwóch Ścieżek działającego w ramach programu badawczego BodyConstitution realizowanego w Instytucie Grotowskiego. Od jesieni 2016 roku prowadzi Studio Kokyu. Współzałożyciel Wrocławskiej Offensywy Teatralnej (WrOT).

Fot. Anna DudaDamian Borowiec jest muzykiem. Od dzieciństwa gra na fortepianie, uczył się także gry na perkusji orkiestrowej. Studiował edukację muzyczną (specjalności: dyrygentura chóralna i fortepian oraz jazz). Od 2006 roku bierze udział w wielu projektach teatralnych jako kompozytor, wykonawca i kierownik muzyczny, a także aktor i prowadzący warsztaty dla młodzieży, m.in. w Ośrodku Nowy Świat w Legnicy, Europejskim Ośrodku Praktyk „Gardzienice”. Miłośnik pracy z ciałem, zgłębia technikę pantomimy oraz muzykę tradycyjną, głównie indyjską.

Karolina-Brzek-autor-Anna-Duda-czbKarolina Brzęk jest tancerką i performerką. Pracuje jako aktorka w teatrze edukacyjnym dla dzieci (obecnie we Wrocławskim Centrum Twórczości Dziecka). Ukończyła specjalność performans na kierunku kulturoznawstwo w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych na Uniwersytecie Wrocławskim oraz specjalizację taniec współczesny w Państwowym Pomaturalnym Studium Kształcenia Animatorów Kultury w Kaliszu. Od 2005 roku prowadzi zajęcia z tańca współczesnego, nowoczesnych form tanecznych oraz improwizacji w tańcu i ruchu. W latach 2014–2015 była jedną z organizatorek interdyscyplinarnego festiwalu tańca Rusza Festiwal we Wrocławiu. Od 2013 roku związana jest z Instytutem Grotowskiego jako uczestniczka programu badawczego BodyConstitution. W swojej pracy, zarówno scenicznej, jak i pedagogicznej, korzysta z doświadczeń wyniesionych z treningu tańca współczesnego, aikido, capoeiry, improwizacji teatralnej i tanecznej oraz teorii i praktyki performansu.

Fot. Anna DudaAnna Duda jest doktorantką w Zakładzie Teatru i Dramatu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, badaczką współczesnych form tańca i ruchu, szczególnie metodami dokumentacji treningu fizycznego. Koordynatorka projektów edukacyjnych i artystycznych. Współpracuje z Fundacją PERFORMAT i Stowarzyszeniem Inicjatyw Twórczych MOMENTUM z Wrocławia oraz Stowarzyszeniem Górnośląski Klaster Kreatywny z Katowic, Fundacją Eferte z Bytomia.

Doman_Rynkiewicz_fot_Olga_Kozlowska-czbDoman Rynkiewicz jest pasjonatem ruchu. Od dziecka odczuwa głęboką potrzebę ruchu i czerpie z niego wielką radość. W młodości uprawiał sztuki walki i akrobatykę, a następnie parkour i improwizację kontaktową. W 2013 roku odkrył AcroYogę, której teraz uczy. Jest fizjoterapeutą, pracującym ze świadomością ciała, co wprowadza do jego pracy wymiar wewnętrznej obserwacji aktywności fizycznej. Uwielbia spotykać ludzi w ruchu, bawić się grawitacją i igrać z pędem. W 2016 roku rozpoczął czteroletnie studia w zakresie Core Energetics, jednej z metod psychoterapii zorientowanej na ciało. Jest to podejście, w którym ciało, emocje oraz procesy psychiczne i energetyczne postrzegane są jako jedność, skupiające się na witalności energii życiowej i samowiedzy. W tym samym roku stanął także na scenie obok Orvokki Mäkeli, współtworząc jej pracę magisterską w Accademia Teatro Dimitri (Verscio, Szwajcaria). Praca ta znalazła rozwinięcie w spektaklu Remember to Forget, który był prezentowany w Szwajcarii. Wcześniej brał udział w wielu projektach i warsztatach teatralnych, m.in. Krzyku, Drodze oraz W krzywym zwierciadle.

Fot. Eric PetitMarie Sahuc zajmuje się terapią psychomotoryczną od roku 2013. Pracuje z dziećmi, cierpiącymi na zaburzenia komunikacji, trudności w uczeniu się, poważne zaburzenia afektywne, i z osobami starszymi z demencją. Gdy kończyła studia, poczuła głęboką potrzebę zanurzenia się w praktyce jako fundamentalnej części swojej drogi, poświęcenia czasu na poznanie procesów i odkrycia sposobów przekazania zdobytej wiedzy innym. Ważnymi etapami na jej drodze były taniec z Veronique Larcher i Elsą Wolliaston, improwizacja ciała i głosu Joelle Driguez, metody w dziedzinie edukacji somatycznej oraz, ostatnio, spotkanie z teatrem. Kierunek jej dalszych eksploracji wyznaczają m.in. badania przestrzeni spotkania oraz odrzucenie tego, co nie jest konieczne.